نوش آباد وطنم

فضای آموزشی

این مدارسی بود که ما 25سال پیش در زمان جنگ و در بد ترین شرایط اقتصادی درس می خواندیم.همان مدرسه البته با پشت سر گذاشتن دوره های فتح و ظفر همچنان باقی مانده البته یک پناهگاهی ضلع شرقی زیر زمینی ساخته بودند اگر باشد می شود به عنوان مدارس بازمانده از دوران جنگ به موزه دفاع مقدس تبدیلش کرد.

بیش از 5600متر مساحت دارد و 650متر ان را فضای آموزشی و کلاسها تشکیل داده است.

نگاه مقایسه ای بکنیم با کشور های پیشرفته ما توانستیم همپای انها در صنعت نرم افزار و جنگ افزار و تولید سوخت هسته ای و دارو پیشرفت بکنیم اما کاش در توسعه فضاهای آموزشی که بهترین عزیزانمان در آن درحال رشد و شکوفایی هستند از نیروهای متخصص و توانمند و با انگیزه بالایی استفاده شود و تمام وقت بتوانند از این همه ظرفیتهایی که در اختیارمان است برای تربیت دانشمندان و نخبگان بهره ببریم.

تا چند نسل باید بچه های ما با این محیط ها و شرایط و امکانات محدود سر کنند؟واقعا مشکل کجاست؟

نبود بودجه؟

نبود مدیران کارآمد؟

نبود انگیزه کافی؟

نبود دانش آموز؟

کاش این روش فرسوده بازنگری شود تا دانش اموزان نسل های بعدی به کمبودهایی که نباید باشد گرفتار نشوند.

آقا سونا و جکوزی و استخر و سالن سرپوشیده پیش کش

یک آسفالت و زمین بازی و جدول بندی و فضای سبز و زیباسازی محوطه مدرسه از اداره شهر زیر زمینی سخت تر است؟

ای جانم به اینهمه خلاقیت و استعداد و هنری که به بطالت می گذرد.

با این فضای آموزشی نمونه استانی؟؟؟؟ تا کی بازی با عناوین دوره عصر پیشرفت و تکنولوژیه

تا کی باید ملت هزینه بی تخصصی ما را بپردازند؟

نویسنده : : ۳:٠٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۳٩۳/٢/٢۱
Comments نظرات () لینک دائم