نوش آباد وطنم

همیشه بی خیالان در امانند

یکی قطره چکید از شمع عاشق

 شدش  در  زمره عشاق  لایق

 خزید  آرام  در بستر  گرم

 کشید آهسته بر رخ لخته ای نرم


 که شاید سوز دل پایان پذیرد

 کنار خفته ای  آسان  بمیرد

به ناگه ناله ای ، صوتی خرامان

 بکردش بی امان و بس هراسان

 شنید مه چهر ای گوید چه خفتی؟

 میان خواب خود بر لب چه گفتی؟

 چه  شد  سوز دل  و آه  دمادم؟

 چه شد آتش؟چه شدآن دردو ماتم

 نه اصلت مانده برپای، سوزش

 نه فرعش مانده برپای فروزش

 بخواب! خوابیدگان آسودگانند

 همیشه بی خیالان در امانند

 نگاهی کرد قطره، شرم در شرم

 بخواندش ای فریبا رو، دلت گرم

 شنیدستی که روزی یا شب تار

 یکی  عاشق ببردند بر  سردار؟

 چنان زین شوق گل لبخند می کاشت

 طناب  دار  هم  بر خنده   واداشت

 چه می خندی؟ گریان  باد  چشمت

 نمی بینی که خصم بگرفته دستت؟

 بگفت آن ماه روی، آزرده خاطر

 دگر آسوده ام  زین درد  حاضر

 بکش بر دار! که ما سردار باشیم

 همیشه  شهرۀ  بازار  باشیم

  بدان ای مه وش! شوریده  افکار!

 نمی دانی چه سریست سرِّ اسرار

 نه خندیدم، نه گرییدم،نه گفتم

 کنار  خفته ای  آرام  خفتم

 نه کوس عاشقی دادم به دلدار

 نه بردندم  به نشتر بر  سر  دار

 شدم مرده ،بسوزم زنده باشم 

  خلوص  آتش  آینده  باشم

  بخواب ای مست خام درخیالات

 همیشه محو و سرگرم  محالات

 بسوزد این سر و جان و تن من

 شود از آتشم این خانه گلشن

 رسد شمعی به آتش بر مزارم

 بسوزد با وجودم  هر چه دارم 

نویسنده : : ٧:٥٠ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۳٩٠/٧/٢٠
Comments نظرات () لینک دائم